Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

a murmuring

  • 1 admurmurātiō

        admurmurātiō ōnis, f    [admurmuro], a murmuring, murmur: vestra: senatūs frequentis: grata contionis.
    * * *
    murmur of comment; murmuring

    Latin-English dictionary > admurmurātiō

  • 2 fremebundus

        fremebundus adj.    [fremo], muttering, murmuring: tanta moles, Att. ap. C.: alquis, O.
    * * *
    fremebunda, fremebundum ADJ
    roaring, murmuring

    Latin-English dictionary > fremebundus

  • 3 fremitus

        fremitus ūs, m    [FREM-], a rushing, resounding, murmuring, humming, loud noise: Afrorum fremitu terrere me: maris: eorum, qui veniebant, Cs.: ex nocturno fremitu, Cs.: si displicuit sententia, fremitu aspernantur, Ta.: fremitu virūm Consonat nemus, V.: frementis Verba volgi, O.: equorum, neighing, L.: (apum), humming, V.
    * * *
    I
    fremita, fremitum ADJ
    roaring, noisy; shouting, raging, growling, snorting, howling
    II
    roar, loud noise; shouting; resounding; rushing, murmuring, humming; growl

    Latin-English dictionary > fremitus

  • 4 murmuratio

    murmŭrātĭo, ōnis, f. [id.], a murmuring, crying (post-Aug.):

    aquilarum,

    Plin. 10, 3, 3, § 6:

    deum sine murmuratione comitari,

    without murmuring, Sen. Ep. 107, 9; id. Ben. 5, 15, 2: servi mei, id. de Ira, 3, 24, 2.

    Lewis & Short latin dictionary > murmuratio

  • 5 obmurmuratio

    obmurmŭrātĭo, ōnis, f. [obmurmuro], a murmuring against; a murmuring (post-class.):

    gravis,

    Amm. 26, 2, 3.

    Lewis & Short latin dictionary > obmurmuratio

  • 6 fremidus

        fremidus adj.    [FREM-], murmuring: turba, O.

    Latin-English dictionary > fremidus

  • 7 murmur

        murmur uris, n    a murmur, murmuring, hum, roar, growling, grumbling, crash: populi, L.: serpitque per agmina murmur, V.: pro verbis murmura reddunt, roars (of lions), O.: strepit omnis murmure campus, hum (of bees), V.: maris: ventosum, the rushing wind, V.: exanimes primo murmure caeli, i. e. thunder, Iu.: cornuum, sound, H.: inflati buxi, i. e. of the tibia, O.
    * * *
    I
    murmur/mutter; whisper/rustle, hum/buzz; low noise; roar/growl/grunt/rumble
    II
    murmur/mutter; whisper/rustle, hum/buzz; low noise; roar/growl/grunt/rumble

    Latin-English dictionary > murmur

  • 8 querulus

        querulus adj.    [QVES-], full of complaints, complaining, querulous: senex, H.: dolor, O.: calamitas querula est, Cu.— Plaintive, murmuring, cooing, warbling: cicadae, V.: volucrum nidus, O.: tibia, H.
    * * *
    querula, querulum ADJ
    complaining, querulous; giving forth a mournful sound

    Latin-English dictionary > querulus

  • 9 susurrus

        susurrus ī, m    [cf. συρίζω], a humming, murmuring, muttering, whispering: mulierculae: (saepes) levi somnum suadebit inire susurro (apum), V.: tenui iugulos aperire susurro, Iu.: Lenes susurri, H.: blandi, Pr.—Person., as attendants of Fame: Susurri, Whispers, O.
    * * *
    I
    susurra, susurrum ADJ
    II
    whisper, whispered report; soft rustling sound

    Latin-English dictionary > susurrus

  • 10 ammurmuratio

    murmur of comment; murmuring

    Latin-English dictionary > ammurmuratio

  • 11 commurmuratio

    buzz, hum, murmur, confused noise of talking; general murmuring (L+S)

    Latin-English dictionary > commurmuratio

  • 12 arguo

    argŭo, ŭi, ūtum (ŭĭtum, hence arguiturus, Sall. Fragm. ap. Prisc. p. 882 P.), 3, v. a. [cf. argês, white; argos, bright; Sanscr. árgunas, bright; ragatas, white; and rag, to shine (v. argentum and argilla); after the same analogy we have clarus, bright; and claro, to make bright, to make evident; and the Engl. clear, adj., and to clear = to make clear; v. Curt. p. 171].
    I.
    A.. In gen., to make clear, to show, prove, make known, declare, assert, mênuein:

    arguo Eam me vidisse intus,

    Plaut. Mil. 2, 3, 66:

    non ex auditu arguo,

    id. Bacch. 3, 3, 65:

    M. Valerius Laevinus... speculatores, non legatos, venisse arguebat,

    Liv. 30, 23:

    degeneres animos timor arguit,

    Verg. A. 4, 13:

    amantem et languor et silentium Arguit,

    Hor. Epod. 11, 9; id. C. 1, 13, 7.— Pass., in a mid. signif.:

    apparet virtus arguiturque malis,

    makes itself known, Ov. Tr. 4, 3, 80:

    laudibus arguitur vini vinosus Homerus,

    betrays himself, Hor. Ep. 1, 19, 6.—
    B.
    Esp.
    a.
    With aliquem, to attempt to show something, in one's case, against him, to accuse, reprove, censure, charge with: Indicāsse est detulisse;

    arguisse accusāsse et convicisse,

    Dig. 50, 16, 197 (cf. Fest. p. 22: Argutum iri in discrimen vocari): tu delinquis, ego arguar pro malefactis? Enn. (as transl. of Eurip. Iphig. Aul. 384: Eit egô dikên dô sôn kakôn ho mê sphaleis) ap. Rufin. §

    37: servos ipsos neque accuso neque arguo neque purgo,

    Cic. Rosc. Am. 41, 120:

    Pergin, sceleste, intendere hanc arguere?

    Plaut. Mil. 2, 4, 27; 2, 2, 32:

    hae tabellae te arguunt,

    id. Bacch. 4, 6, 10:

    an hunc porro tactum sapor arguet oris?

    Lucr. 4, 487:

    quod adjeci, non ut arguerem, sed ne arguerer,

    Vell. 2, 53, 4:

    coram aliquem arguere,

    Liv. 43, 5:

    apud praefectum,

    Tac. A. 14, 41:

    (Deus) arguit te heri,

    Vulg. Gen. 31, 42; ib. Lev. 19, 17; ib. 2 Tim. 4, 2; ib. Apoc. 3, 19 al.—
    b.
    With the cause of complaint in the gen.; abl. with or without de; with in with abl.; with acc.; with a clause as object; or with ut (cf. Ramsh. p. 326; Zumpt, § 446).
    (α).
    With gen.:

    malorum facinorum,

    Plaut. Ps. 2, 4, 56 (cf. infra, argutus, B. 2.):

    aliquem probri, Stupri, dedecoris,

    id. Am. 3, 2, 2:

    viros mortuos summi sceleris,

    Cic. Rab. Perd. 9, 26:

    aliquem tanti facinoris,

    id. Cael. 1:

    criminis,

    Tac. H. 1, 48:

    furti me arguent,

    Vulg. Gen. 30, 33; ib. Eccl. 11, 8:

    repetundarum,

    Tac. A. 3, 33:

    occupandae rei publicae,

    id. ib. 6, 10:

    neglegentiae,

    Suet. Caes. 53:

    noxae,

    id. Aug. 67:

    veneni in se comparati,

    id. Tib. 49:

    socordiae,

    id. Claud. 3:

    mendacii,

    id. Oth. 10:

    timoris,

    Verg. A. 11, 384:

    sceleris arguemur,

    Vulg. 4 Reg. 7, 9; ib. Act. 19, 40 al.—
    (β).
    With abl.:

    te hoc crimine non arguo,

    Cic. Verr. 2, 5, 18; Nep. Paus. 3 fin.
    (γ).
    With de:

    de eo crimine, quo de arguatur,

    Cic. Inv 2, 11, 37:

    de quibus quoniam verbo arguit, etc.,

    id. Rosc. Am. 29 fin.:

    Quis arguet me de peccato?

    Vulg. Joan. 8, 46; 16, 8.—
    (δ).
    With in with abl. (eccl. Lat.):

    non in sacrificiis tuis arguam te,

    Vulg. Psa. 49, 8.—
    (ε).
    With acc.: quid undas Arguit et liquidam molem camposque natantīs? of what does he impeach the waves? etc., quid being here equivalent to cujus or de quo, Lucr. 6, 405 Munro.—
    (ζ).
    With an inf.-clause as object:

    quae (mulier) me arguit Hanc domo ab se subripuisse,

    Plaut. Men. 5, 2, 62; id. Mil. 2, 4, 36:

    occidisse patrem Sex. Roscius arguitur,

    Cic. Rosc. Am. 13, 37:

    auctor illius injuriae fuisse arguebatur?

    id. Verr. 2, 1, 33:

    qui sibimet vim ferro intulisse arguebatur,

    Suet. Claud. 16; id. Ner. 33; id. Galb. 7:

    me Arguit incepto rerum accessisse labori,

    Ov. M. 13, 297; 15, 504.—
    (η).
    With ut, as in Gr. hôs (post-Aug. and rare), Suet. Ner. 7:

    hunc ut dominum et tyrannum, illum ut proditorem arguentes,

    as being master and tyrant, Just. 22, 3.—
    II.
    Transf. to the thing.
    1.
    To accuse, censure, blame:

    ea culpa, quam arguo,

    Liv. 1, 28:

    peccata coram omnibus argue,

    Vulg. 1 Tim. 5, 20:

    tribuni plebis dum arguunt in C. Caesare regni voluntatem,

    Vell. 2, 68; Suet. Tit. 5 fin.:

    taciturnitatem pudoremque quorumdam pro tristitiā et malignitate arguens,

    id. Ner. 23; id. Caes. 75:

    arguebat et perperam editos census,

    he accused of giving a false statement of property, census, id. Calig. 38:

    primusque animalia mensis Arguit imponi,

    censured, taught that it was wrong, Ov. M. 15, 73:

    ut non arguantur opera ejus,

    Vulg. Joan. 3, 20.—
    2.
    Trop., to denounce as false:

    quod et ipsum Fenestella arguit,

    Suet. Vit. Ter. p. 292 Roth.—With reference to the person, to refute, confute:

    aliquem,

    Suet. Calig. 8.—Hence, argūtus, a, um, P. a.
    A.
    Of physical objects, clear.
    1.
    To the sight, bright, glancing, lively:

    manus autem minus arguta, digitis subsequens verba, non exprimens,

    not too much in motion, Cic. de Or. 3, 59, 220 (cf. id. Or. 18, 59: nullae argutiae digitorum, and Quint. 11, 3, [p. 160] 119-123):

    manus inter agendum argutae admodum et gestuosae,

    Gell. 1, 5, 2:

    et oculi nimis arguti, quem ad modum animo affecti sumus, loquuntur,

    Cic. Leg. 1, 9, 27:

    ocelli,

    Ov. Am. 3, 3, 9; 3, 2, 83:

    argutum caput,

    a head graceful in motion, Verg. G. 3, 80 (breve, Servius, but this idea is too prosaic): aures breves et argutae, ears that move quickly (not stiff, rigid), Pall. 4, 13, 2:

    argutā in soleā,

    in the neat sandal, Cat. 68, 72.—
    2.
    a.. To the hearing, clear, penetrating, piercing, both of pleasant and disagreeable sounds, clear-sounding, sharp, noisy, rustling, whizzing, rattling, clashing, etc. (mostly poet.): linguae, Naev. ap. Non. p. 9, 24:

    aves,

    Prop. 1, 18, 30:

    hirundo,

    chirping, Verg. G. 1, 377:

    olores,

    tuneful, id. E. 9, 36: ilex, murmuring, rustling (as moved by the wind), id. ib. 7, 1:

    nemus,

    id. ib. 8, 22 al.—Hence, a poet. epithet of the musician and poet, clear-sounding, melodious:

    Neaera,

    Hor. C. 3, 14, 21:

    poëtae,

    id. Ep. 2, 2, 90:

    fama est arguti Nemesis formosa Tibullus,

    Mart. 8, 73, 7: forum, full of bustle or din, noisy, Ov. A.A. 1, 80:

    serra,

    grating, Verg. G. 1, 143:

    pecten,

    rattling, id. ib. 1, 294; id. A. 7, 14 (cf. in Gr. kerkis aoidos, Aristoph. Ranae, v. 1316) al.—Hence, of rattling, prating, verbose discourse:

    sine virtute argutum civem mihi habeam pro preaeficā, etc.,

    Plaut. Truc. 2, 6, 14:

    [Neque mendaciloquom neque adeo argutum magis],

    id. Trin. 1, 2, 163 Ritschl.—
    b.
    Trop., of written communications, rattling, wordy, verbose:

    obviam mihi litteras quam argutissimas de omnibus rebus crebro mittas,

    Cic. Att. 6, 5: vereor, ne tibi nimium arguta haec sedulitas videatur, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 1. — Transf. to omens, clear, distinct, conclusive, clearly indicative, etc.:

    sunt qui vel argutissima haec exta esse dicant,

    Cic. Div. 2, 12 fin.:

    non tibi candidus argutum sternuit omen Amor?

    Prop. 2, 3, 24.—
    3.
    To the smell; sharp, pungent:

    odor argutior,

    Plin. 15, 3, 4, § 18.—
    4.
    To the taste; sharp, keen, pungent:

    sapor,

    Pall. 3, 25, 4; 4, 10, 26.—
    B.
    Of mental qualities.
    1.
    In a good sense, bright, acute, sagacious, witty:

    quis illo (sc. Catone) acerbior in vituperando? in sententiis argutior?

    Cic. Brut. 17, 65:

    orator,

    id. ib. 70, 247:

    poëma facit ita festivum, ita concinnum, ita elegans, nihil ut fieri possit argutius,

    id. Pis. 29; so,

    dicta argutissima,

    id. de Or. 2, 61, 250:

    sententiae,

    id. Opt. Gen. 2:

    acumen,

    Hor. A. P. 364:

    arguto ficta dolore queri,

    dexterously-feigned pain, Prop. 1, 18, 26 al. —
    2.
    In a bad sense, sly, artful, cunning:

    meretrix,

    Hor. S. 1, 10, 40: calo. id. Ep. 1, 14, 42:

    milites,

    Veg. Mil. 3, 6.—As a pun: ecquid argutus est? is he cunning? Ch. Malorum facinorum saepissime (i.e. has been accused of), Plaut. Ps. 2, 4, 56 (v. supra, I. B. a.).—Hence, adv.: argūtē (only in the signif. of B.).
    a.
    Subtly, acutely:

    respondere,

    Cic. Cael. 8:

    conicere,

    id. Brut. 14, 53:

    dicere,

    id. Or. 28, 98.— Comp.:

    dicere,

    Cic. Brut. 11, 42.— Sup.:

    de re argutissime disputare,

    Cic. de Or. 2, 4, 18.—
    b.
    Craftily:

    obrepere,

    Plaut. Trin. 4, 2, 132; Arn. 5, p. 181.

    Lewis & Short latin dictionary > arguo

  • 13 commurmuratio

    commurmŭrātĭo, ōnis, f. [commurmuro], a general murmuring, Gell. 11, 7, 8.

    Lewis & Short latin dictionary > commurmuratio

  • 14 fremebundus

    frĕmĕbundus, a, um, adj. [fremo], making a low roaring, growling, snorting, muttering, murmuring ( poet.): tanta moles (Argo), Att. ap. Cic. N. D. 2, 35, 89:

    illapsu (elephantorum),

    Sil. 3, 463:

    tum vero praeceps (Achilles) curru fremebundus ab alto Desilit,

    Ov. M. 12, 128.

    Lewis & Short latin dictionary > fremebundus

  • 15 fremitus

    frĕmĭtus, ūs, m. [id.], a dull, roaring sound, a rushing, resounding, murmuring, humming, snorting, loud noise (class.; syn.: crepitus, fremor, strepitus, stridor): omne sonabat Arbustum fremitu silvaï frondosaï, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 197 ed. Vahl.); cf. imbrium, id. ap. Serv. Verg. G. 1, 12 (Trag. v. 147 ib.):

    ad fluctum aiunt declamare solitum Demosthenem, ut fremitum assuesceret voce vincere,

    Cic. Fin. 5, 2, 5:

    murmurantis maris,

    id. Tusc. 5, 40, 116:

    aequoris,

    Hor. C. 3, 27, 23; cf.:

    perfurit acri Cum fremitu, saevitque minaci murmure pontus,

    Lucr. 1, 276:

    terrae,

    Cic. Div. 1, 18, 35:

    simul eorum qui cum impedimentis veniebant, clamor fremitusque oriebatur,

    Caes. B. G. 2, 24, 3; cf. id. ib. 4, 14, 3:

    ex nocturno fremitu,

    id. ib. 5, 22, 1:

    fremitus egentium et motus quidam temerarius Graeculae contionis,

    Cic. Fl. 10, 23; cf.:

    si displicuit sententia, fremitu aspernantur,

    Tac. G. 11:

    dein fremitus increbruit,

    Liv. 45, 1, 3:

    nos ab Carthagine fremitum castrorum Romanorum exaudimus,

    id. 30, 30, 8:

    plausu fremituque virūm Consonat omne nemus,

    Verg. A. 5, 148:

    victor plausuque volat fremituque secundo,

    id. ib. 5, 338; cf.:

    boat caelum fremitu virūm,

    Plaut. Am. 1, 1, 78:

    canentūm (with sonus and plausus),

    Ov. Tr. 4, 2, 53:

    equorum,

    neighing, Caes. B. C. 3, 38, 3; Verg. A. 11, 607; Tac. G. 10; cf.:

    hinnitusque equorum,

    Liv. 2, 64, 11 fin.:

    (equus) fremitum patulis ubi naribus edit (corresp. to hinnitus and hinnire),

    Lucr. 5, 1076:

    canis,

    growling, Col. 7, 12, 3:

    leonum,

    Val. Fl. 3, 237:

    tigris,

    Plin. 8, 18, 25, § 66:

    inconditus vituli marini,

    id. 9, 13, 15, § 41:

    (apum),

    Verg. G. 4, 216.—In plur.:

    rapidi,

    Lucr. 5, 1193; so id. 6, 199; 270; 289;

    410: fremitus iraeque leonum,

    Val. Fl. 3, 237:

    virorum,

    id. 6, 232:

    Demosthenes... consuescebat contionum fremitus non expavescere,

    Quint. 10, 3, 30.

    Lewis & Short latin dictionary > fremitus

  • 16 fremor

    frĕmor, ōris, m. [fremo], a low roaring, rushing, murmuring ( poet. and in postclass. prose for fremitus): arma sonant, fremor oritur, Poët. ap. Varr. L. L. 6, § 67 Müll.:

    variusque per ora cucurrit Ausonidūm fremor,

    Verg. A. 11, 297; Arn. 1, 32.— In plur.:

    leonum indignati fremores,

    App. Flor. p. 358, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > fremor

  • 17 garrulus

    garrŭlus, a, um, adj. [garrio], chattering, prattling, babbling, prating, talkative, garrulous.
    I.
    Lit. (class., but not in Cic.; cf.:

    loquax, verbosus): confidentes garrulique et malevoli,

    Plaut. Curc. 4, 1, 16; Ter. Ad. 4, 4, 15:

    percontatorem fugito, nam garrulus idem est,

    Hor. Ep. 1, 18, 69:

    (Lucilius) Garrulus atque piger scribendi ferre laborem,

    id. S. 1, 4, 12:

    garrulus hunc quando consumet cumque: loquaces, Si sapiat, vitet,

    id. ib. 1, 9, 33:

    ut hujus infantiae garrulam disciplinam contemneremus,

    Auct. Her. 2, 11, 16:

    scientia,

    id. 3, 3, 6:

    lingua,

    Ov. Am. 2, 2, 44:

    bella verbosi fori,

    id. Tr. 3, 12, 18:

    vadimonia,

    id. Am. 1, 12, 23:

    hora,

    time for chatting, Prop. 3 (4), 23, 18.—
    II.
    Transf.
    A.
    Of animals or inanimate things:

    ales (i. e. cornix),

    Ov. M. 2, 547:

    perdix,

    id. ib. 8, 237:

    hirundo,

    Verg. G. 4, 307:

    cicada,

    Phaedr. 3, 16, 10:

    noctua in imbre,

    Plin. 18, 35, 87, § 362:

    cantus lusciniae,

    id. 10, 29, 43, § 81:

    rivus,

    babbling, murmuring, Ov. F. 2, 316:

    pinus vento,

    rustling, Nemes. Ecl. 1, 30:

    fistula,

    vocal, Tib. 2, 5, 30; cf.

    lyra,

    id. 3, 4, 38:

    plectra,

    Mart. 14, 167:

    sistra,

    id. 14, 54:

    anulus in orbe (trochi),

    id. 14, 169.—
    B.
    Of the subjects of talk:

    gaudent ubi Garrula securi narrare pericula nautae,

    Juv. 12, 82.

    Lewis & Short latin dictionary > garrulus

  • 18 loquax

    lŏquax, ācis, adj. [loquor], talkative, prating, chattering, loquacious, full of words.
    I.
    Lit.:

    quae (ars) in excogitandis argumentis muta nimium est, in judicandis nimium loquax,

    Cic. de Or. 2, 38, 160:

    senectus est naturā loquacior,

    id. de Sen. 16, 55:

    homo loquacissimus obmutuit,

    id. Fl. 20, 48:

    loquacem esse de aliquo,

    Prop. 3, 23, 22 (4, 25, 2).—With gen.:

    mendaciorum loquacissimus,

    Tert. Apol. 16.—
    II.
    Transf.:

    ranae,

    croaking, Verg. G. 3, 431:

    nidus,

    i. e. in which the young birds chatter, id. A. 12, 475; cf.

    , of young children: ipse (pater) loquaci gaudebit nido,

    Juv. 5, 142:

    stagna (on account of the frogs in them),

    Verg. A. 11, 458:

    nutus,

    Tib. 1, 2, 21:

    oculi,

    expressive, speaking, id. 2, 7, 25 (2, 6, 43):

    vultus,

    Ov. Am. 1, 4, 17:

    manu,

    Petr. Fragm. 24:

    lymphae,

    murmuring, babbling, Hor. C. 3, 13, 15:

    fama,

    Ov. P. 2, 9, 3.— Comp.:

    avium loquaciores quae minores,

    Plin. 11, 51, 112, § 268.—Hence, adv.: lŏquācĭter, talkatively, loquaciously:

    loquaciter litigiosus,

    Cic. Mur. 12, 26:

    scribetur tibi forma loquaciter et situs agri,

    i. e. at large, with all the particulars, Hor. Ep. 1, 16, 4.— Comp.:

    loquacius,

    Paul. Nol. Ep. 39, 8.

    Lewis & Short latin dictionary > loquax

  • 19 murmur

    murmur, ŭris, n. (m.: murmur fit verus, Varr. ap. Non. 214, 14) [Sanscr. marmara, susurrus, murmur, and the Greek mormurô and murmurô], a murmur, murmuring; a humming, roaring, growling, grumbling; a rushing, crashing, etc. (class.;

    syn.: fremitus, strepitus, fragor, stridor, susurrus): murmur populi,

    Liv. 45, 1: serpitque per agmina murmur. Verg. A. 12, 239:

    quanto porrexit murmure panem,

    Juv. 5, 67.—Of prayer, a low, indistinct tone:

    quos ubi placavit precibus et murmure longo,

    Ov. M. 7, 251; Juv. 10, 290.—Of the humming of bees:

    strepit omnis murmure campus,

    Verg. A. 6, 709.—Of the roar of a lion, Mart. 8, 55, 1;

    of the tiger: tigridis Hyrcanae jejunum murmur,

    Stat. Th. 12, 170.—Of inanimate things, a murmur, roar, rushing, crashing, crash, rumbling:

    nam et odor urbanitatis, et mollitudo humanitatis, et murmur maris, et dulcedo orationis sunt ducta a ceteris sensibus,

    Cic. de Or. 3, 40, 161:

    dare,

    to roar, Lucr. 6, 142:

    magno misceri murmure caelum,

    Verg. A. 4, 160:

    ventosum,

    the rushing wind, id. E. 9, 58.—Of thunder:

    exanimes primo murmure caeli,

    Juv. 13, 224.—Of a volcanic mountain:

    Aetnaei verticis,

    Suet. Calig. 51.—Of an earthquake, a roaring, rumbling:

    praecedit sonus, alias murmuri similis, alias mugitibus, aut clamori humano, armorumve pulsantium fragori,

    Plin. 2, 80, 82, § 193.—Of wind-instruments:

    cornuum,

    the sound, Hor. C. 2, 1, 17: inflati buxi, of the tibia, Ov. M. 14, 537:

    aurium,

    a singing in the ears, Plin. 28, 7, 21, § 75 (Jahn, animalia).— Trop.:

    contemnere murmura famae,

    Prop. 2, 5, 29; of a muttering, rebellious murmur:

    contra Dominum,

    Vulg. Exod. 16, 7; id. Act. 6, 1.

    Lewis & Short latin dictionary > murmur

  • 20 murmurabundus

    murmŭrābundus, a, um, adj. [murmuro], murmuring (post-class.), App. M. 2, p. 123, 32.

    Lewis & Short latin dictionary > murmurabundus

См. также в других словарях:

  • Murmuring Judges — Murmuring Judges, first performed in 1991, is a scathing attack on the British legal system, and the second of a trilogy of plays by David Hare examining Great Britain s most hallowed institutions. The first play in the trilogy, Racing Demon,… …   Wikipedia

  • Murmuring the Judges —   Author(s) Quintin Jardine …   Wikipedia

  • Murmuring — Mur mur*ing, a. & n. Uttering murmurs; making low sounds; complaining. {Mur mur*ing*ly}, adv. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • murmuring — (n.) late 14c., verbal noun from MURMUR (Cf. murmur) (v.) …   Etymology dictionary

  • Murmuring — Murmur Mur mur, v. i. [imp. & p. p. {Murmured}; p. pr. & vb. n. {Murmuring}.] [F. murmurer, L. murmurare, murmurari, fr. murmur murmur; cf. Gr. ? to roar and boil, said of water, Skr. marmara a rustling sound; prob. of imitative origin.] 1. To… …   The Collaborative International Dictionary of English

  • murmuring — un·murmuring; …   English syllables

  • murmuring — I noun 1. a low continuous indistinct sound; often accompanied by movement of the lips without the production of articulate speech (Freq. 1) • Syn: ↑mutter, ↑muttering, ↑murmur, ↑murmuration, ↑mussitation …   Useful english dictionary

  • Murmuring —    Of the Hebrews in the wilderness, called forth the displeasure of God, which was only averted by the earnest prayer of Moses (Num. 11:33, 34; 12; 14:27, 30, 31; 16:3; 21:4 6; Ps. 106:25). Forbidden by Paul (1 Cor. 10:10) …   Easton's Bible Dictionary

  • murmuring — Synonyms and related words: aspiration, bated breath, beef, beefing, bellyache, bellyaching, bitch, bitching, breath, breathy voice, complaining, complaint, complaintful, crabbing, crabby, cranky, croaking, destructive criticism, disappointed,… …   Moby Thesaurus

  • murmuring — mur·mur || mÉœrmÉ™r / mɜːmÉ™ n. soft perpetual sound; continuous whisper, mutter; rustle; quiet grumble; recurrent abnormal sound of the heart v. make a soft perpetual sound; whisper continuously, mutter inarticulately; rustle; grumble under… …   English contemporary dictionary

  • murmuring — noun 1》 a low continuous sound. 2》 a subdued or private expression of discontent. Derivatives murmuringly adverb …   English new terms dictionary

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»